حس ميكنم سرم سنگينه اندازه ي يه سنگ بزرگ

حس ميكنم دارم ديوونه ميشم

نميدونم اين روزا چم شده ...

شايد اگه يكي بود كه باهام و كنارم بود راحت تر اين روزارو ميگذروندم

اما مشكل اينجاست كه من تنهام

و دقيقا مشكل اصلي همينه ...

من از تنهايي نفرت داشتم و دارم

از همون بچگيم ...

ولي روز به روز تنهاتر ميشم ...

نميدونم تقصير كيه ...

شايد تقصير خودمه كه اون قدر به زمين و زمان بدبين شدم كه...

خيلي ها هم اطرافم هستن كه ميشه بهشون اعتماد كرد

اما مشكل اينجاست كه اونا اون جوري كه من ميخوام نيستن

خيلي سعي كردم حرفامو به دوستي كه از بچگي با هم بزرگ شديم بزنم

ولي ميترسم ...

اون خودش نياز داره به كسي كه پشتش باشه ...

من كه...

حس ميكنم پشتيبان ميخوام

پشتم خاليه خاليه ...

از اين كه كسي بهم تكيه كنه متنفرم ...

تا اونجايي كه ميتونم كمك ميكنم ..

اما از كسي كه خيلي بهم وابسته بشه نفرت دارم ...

كسايي اطرافمن كه اگه باهاشون حرف بزني يا با ترحم جوري به چشات زل ميزنن كه اشكت در مياد

يا هنوز وسط حرفت نرسيدي پقي ميزنن زير خنده به طرز فكر و افكارت ...

يا فكر ميكنن ديوونه اي و براي هميشه باهات قطع رابطه ميكنن ...

يا هنوز دوروز از زدن حرفت نگذشته  با يه بلند گو بزرگ كه گرفتن دستشون ميبيني دارن حرفاتو جار ميزنن

و.....

از تنهايي خسته شدم ...

دلم تنوع ميخواد

خوصله ي بيرون رفتن هم ندارم ...

يعني جايي نيست كه بخوام برم ....

تنها هم كه...

حرفاي پست قبليم  كلا عصبي بود ...

ولي واقعا اين طوري بودم

من خودكشي نميكنم ...

عقلم خدارو شكر هنوز سره جاشه و داره به شغل شريف ادامه ميده ...

فقط يه روزاييه كه از خستگي لنگ ميزنه ديگه ..

البته احق هم داره به مرخصي نياز داره بنده دارم مثه .. ازش كار ميكشم ...

الان كه اونارو ميخونم پشيمونم ولي پاكشون نميكنم خوب بود واسه آروم شدن ...

الان خوبم ...

تو مغزم دنيارو با تموم وجودم به درك واصل (درست نوشتم ؟؟؟)كردم و سعي ميكنم زندگي كنم

انشالله كه به زودي هم يه آدم پيدا ميشه ...

خدا بزرگه مگه نه؟؟

 به قول رعنا (كلا به خير)